Verhalen Simon

Hoge golven, diepe dalen

“Over gedachten en gevoelens aan boord”

Een aantal goede vriendinnen, vrienden en familie vragen de laatste tijd wel eens; ‘en hoe is het nu echt aan boord’. De laatste weken moet ik deze vraag vaak met ‘niet leuk’ beantwoorden.
Waar ik in de ‘standaard-blog’ vooral onze avonturen en hoogtepunten beschrijf, is het nu tijd voor de andere kant van de golf. Want wie op hoge golven vaart, zal ook moeten durven afdalen. Als het thuis een lange tijd goed ging zeiden Paul en ik wel eens tegen elkaar; het wordt tijd dat de duvel weer eens langskomt!
Een reiziger is altijd ergens naar op zoek. Vroeger al, toen stierden stoere mannen de wereldzeeën over, om nieuwe landen te ontdekken. Maar waarom reist men nu nog? Waarom reis ik? Ik moet bekennen, ik weet niet waarom ik reis. Laatst las ik in een boekje de vraag; ‘waarom vliegen vogels in de winter naar het zuiden?’. Wetenschappelijk zou het antwoord waarschijnlijk zoiets zijn als; instinct. De werkelijke betekenis van dit antwoord is; we weten het niet. Waarom vlieg ik zo ver weg om een reis te gaan maken op een kleine zeilboot? Geen idee. Wat ik wel weet is dat ik geïnteresseerd ben in de wereld zoals ik die ervaar, natuur en ook naar mijn innerlijke natuur. Dit verhaal gaat over de innerlijke reis die ik aan boord van de SpekkoperII de laatste tijd ervaren heb.
De afgelopen periode voelde ik veel verdriet en boosheid. Het woord ‘spekkoper’ vloeide al een tijdje niet meer uit de pen en al helemaal niet uit mijn mond. Ik had behoorlijke last van een opstapeling van negatieve gedachten die ik niet uitte. Na veel heen en weer ge-mail met mijn ouders, Frank, Rianne en Jantine en Nathalie, leidde dit voor mij tot een belangrijk inzicht. Dit inzicht begon voor mij met het erkennen van een diepgewortelde angst. Ik erkende dat ik enorm veel angst heb om mensen dichtbij me te laten komen. Ik durf me niet open te stellen en te delen wat er echt in me omgaat en hoe ik me voel. Uit angst om raar gevonden te worden, uit bescherming om maar niet iemand te kwetsen of gekwetst te worden. Mijn angst is dat wanneer ik mensen liefheb en dichtbij laat komen, ik ook afgewezen kan worden.
Mijn inzicht hierin is dat door het niet te delen en te uiten van wat er in me omgaat ik in een cyclus beland die deze angst juist in stand houdt. Door deze cyclus te doorbreken merk ik dat ik tot echte verbinding kom met de ander en dat het waardevolle gesprekken, inzichten en veel liefde voortbrengt. Tot nu toe valt het mee met hoe erg ik gekwetst word, dus ik durf het aan! Dit inzicht maakt dat ik ook de andere kant van de medaille van deze reis met jullie wil delen. Want het is wel makkelijk om blogs te schrijven over hoe leuk het allemaal is en stoere verhalen te delen, maar er zijn ook minder leuke kanten en mijn innerlijke belevingswereld reist ook mee en hopelijk interesseert en inspireert dat jullie net zo als alle andere avonturen!


Heimwee
In mijn notitieboekje kan ik teruglezen dat ik ongeveer in Hemingway op Cuba voor het eerst het idee van heimwee ervoer. Ik mis mijn ouders, andere familie, de vele lieve en goede vrienden en vriendinnen die ik thuis achterlaat. Ik mis mijn eigen huis en het samenwonen met mijn goede vriend Paul. Ik mis weekendjes in Amsterdam rondhangen, zeilen bij de scouting, in ons stadje Harderwijk slenteren, fietsen op mijn racefiets of mountainbiken. En ook mijn werk in de psychiatrie en nog veel meer. Soms mis ik dingen al voordat ze geweest zijn, zo mis ik zo nu en dan zelfs Oerol alvast.
Een spekkoper zou echter geen spekkoper zijn, wanneer hij hier niet mee aan de slag zou gaan en er uiteindelijk lering uit haalt.Hoe ver ik soms ook in gedachten verzonken kan zijn en het een eindeloos zwart gat van gemis lijkt, denk ik toch altijd; het levert me vast wat op. En ja hoor! Over heimwee kwam het volgende inzicht; heimwee is voor mij pas echt heimwee wanneer het overgaat in begeerte naar dat wat ik heb (of eigenlijk in het geval van heimwee; wat mij heeft), waardoor het bezit neemt over! Voor mij is het de angst om het moois dat ik heb kwijt te raken, waardoor ik het krampachtig opzoek en vast probeer te houden. Voor mij is nu de kunst om alles te koesteren, zonder angst om hetgeen ik heb kwijt te raken, maar het volle vertrouwen te hebben dat het goed is! En het is goed, want daarvoor zijn we immers Spekkopers.

Klusmoe
Ja, ook ik raak klusmoe. Ik ben zelfs te moe om hier in dit artikel een volledige lijst met klussen te beschrijven, maar ik zal er een aantal opnoemen; toilet 3 maal losgehaald, toplicht vervangen, hangbedje 2 maal losschroeven (en weer vast), dieselslang vervangen, waterpomp seal vervangen, stroomnetwerk aanleggen, zonnepanelen repareren, watersysteem vervangen etc. Dit is enkel een kleine greep uit van de klussen die we gedaan hebben. En vergeet daarbij niet te bedenken dat er vaak ook nog een onderzoek aan vooraf gaat om uit te zoeken waar het euvel precies ligt en dan de benodigde materialen zien te verzamelen.
Aan het begin is het leuk en houd het je lekker bezig, want ik was er telkens van overtuigd; ‘nu nog even dit en dat klusje en dan is het wel weer even klaar’. Daarnaast is het ook een erg leerzaam proces. Ik heb in no-time alle hoekjes van de boot leren kennen en veel over elektra-, gas- en wateraansluitingen en wat al niet meer, geleerd.
Toch kwam er na zo’n drie maanden reizen voor mij een moment dat ik me bewust werd dat de gereedschapsrol geen dag niet ingerold is geweest en dat dit waarschijnlijk ook niet gaat gebeuren. Wanneer de ene klus klaar is  ontstaat de andere al weer of staat er nog wel het een en ander op het to-do lijstje. Alleen wanneer ik er echt voor kies om ‘vandaag niets te doen’, blijft de rol dicht, maar dan ligt er altijd nog een klus te wachten, waardoor ik nog steeds niet echt kan ontspannen.
Hierin leer ik tot nu toe een aantal dingen. Ten eerste is dat het fijn is om samen te zijn. Soms, wanneer je echt geen zin hebt, kan het zo zijn dat de ander het initiatief neemt om de klus op te pakken en het misschien per toevallig ook nog wel leuk vindt om te doen. Daarnaast kun je van elkaar leren. Het voornaamste dat ik van Jeroen leer is stap een, met geduld een klus aan pakken. Ik zag in dat ik erg gedreven kan zijn, maar dat die gedrevenheid kan doorslaan in driftig te werk gaan. Ik sla stap één vaak over en begin bijna bij voorbaat al te schelden, te rukken te trekken en binnen de kortste keren sta ik dan met een hamer in mijn hand. Nu ben ik daar mee aan het oefenen, bevalt best goed. Kwestie van rustiger aan doen. Ik vind het nu nog lastig, omdat ik vind dat het veel tijd kost en je hetzelfde behaalt, maar dan in een langer tijdsbestek. Het schijnt op de langere termijn echter tijd te gaan schelen en ik merk dat ik mezelf een beetje overwerk en begin te irriteren, met zoveel klussen achter de rug en nog voor de boeg. Ook leer ik om een onderscheid te maken in wat echt nodig is en wat nog wel even kan wachten. Ik merk dat ik erg gedreven kan raken om dingen zo snel mogelijk aan te pakken, niet uit te stellen en te doen. Zoals mijn vader’s favoriete spreuk luidt: ‘Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen’, begint mij hier wel eens op te breken. Alhoewel mijn overtuiging nog steeds is dat alles wat je op een boot uitstelt, vrij direct op je bordje terug komt en dan altijd op momenten dat het echt heel erg niet uitkomt.
Dit heeft er nu wel toe geleid dat ik mezelf aan het leren ben om geduld te hebben met dingen en alles te laten komen en te nemen zoals het komt. Ik merk dat ik toch veel moeite heb met de touwtjes los te durven laten en dat ik veel naar mijn eigen hand wil zetten. Dit is leuk, maar kost ook veel energie en ruimte. Het dwingt mij tot geduld en ontspanning en dat is best oké, en op zich horen ontspanning en geduld wel tot waardevolle eigenschappen van een Spekkoper.  

De paradox van vrijheid op de boot
Vol goede moed, frisse zin en vooral het vizier gericht op een vrij leventje vertrok ik drie maanden geleden vanaf Schiphol naar Guatemala. Het reizende leven ben ik al wel wat gewend. Met een half jaar rondtrekken door Australië en een half jaar door zuid-oost Azië kan ik mezelf toch wel enigszins reislustig en ervaren noemen.
Een boot, zeilen, van het ene naar het andere land en zelfs naar andere continenten. Gaan waar de wind waait. Zo zag ik het voor me; the eternal sunshine of the spotless mind. Heerlijk ontspannen en lekker gaan. Ook de foto’s van bootjes aan mooie strandjes spraken erg tot de verbeelding.
En laat ik hier maar eerlijk over zijn; nooit eerder heb ik mezelf zo opgesloten en benauwd gevoeld als op deze boot. Zelden kan ik zelf bepalen waar ik heen ga. Kijk naar het beginplan om de Pacific over te steken. Niets van terecht gekomen, de weersomstandigheden die gepaard gaan met El Niño bepalen rustig dat wij een hele andere route gaan varen dan we dachten. En deze route betekend tot nu toe dat we veel meer langs luxueuze oorden komen, waar enorme jachten, grote huizen, grote auto’s en mensen met heel veel geld zijn. Het zijn oorden waar ik me met het gestelde budget, nog geen biertje in de kroeg kan veroorloven en waar ik me allesbehalve op mijn gemak, laat staan thuis voel. Dit betekend ook dat ik maar zelfden mensen ontmoet waarmee ik echt een klik heb. Ik ontmoet nauwelijks medereizigers of leeftijdgenoten. Op de plekken waar we komen zijn geen hostels of ontmoetingsplekken. De reizigers die ik ontmoet zijn veelal Amerikaanse pensionado’s. Ik merk dat ik niet echt aansluiting vind bij deze groep mensen, omdat het over het algemeen hele wijze mensen zijn die heel graag die wijsheid met mij willen delen en mijn aandeel in het gesprek enkel bestaat uit een beleefde knik en bevestiging. En soms als ik een millimeter ruimte zie, dan stel ik een vraag.  
Ook liggen we niet in havens, omdat deze te duur zijn. We liggen dus altijd voor anker. En dit betekend dat we altijd samen van de boot af moeten, de een de ander op de kant af moet zetten of er een van de twee achter moet blijven en geen vervoer heeft. Eenmaal op de kant is het altijd lopen geblazen, of uitvinden hoe het bussysteem werkt of liften of een dure taxi nemen in geval van nood. Niet even een fiets pakken en ergens snel heen of bij iemand langs. Ook in de tijd dat we nog wel naar de kroeg konden, kun je nooit alleen besluiten wat je wilt doen, waar je heen wilt en hoe lang je wilt blijven. Elke actie heeft veel geduld nodig en kost veel tijd. Zo ben je zomaar grote delen van je tijd bezig met alleen maar praktische dingen. Afwassen kost veel tijd, eten maken kost veel tijd, boodschappen kun je zomaar op zijn minst een halve dag mee zoet zijn. En materiaal voor een klus vinden kost zeker een dag.
Ook is de boot klein met twee personen. Er is geen privé, je zit dag en nacht op elkaars lip en loopt elkaar gemiddeld zo’n tien keer per dag voor de voeten. In de ochtend stinkt de boot naar ochtendkak van mezelf gemengd met die van Jeroen. Heerlijke aroma’s bij je ontbijt.
Toch leid dit er voor mij toe dat ik in een soort van verplichte modus van geduld, accepteren van feiten en ontspanning moet komen. Iets waar ik niet zo goed in ben maar, wat ik merk aan mijn lichaam en geest, wel zeker wil leren en nodig heb. Ook leidt dit eenzame leventje er toe dat er voor mij niets overblijft om me achter te verschuilen. De naakte waarheid komt boven als een onder water gedrukte ballon en dit is grote winst! Zo ben ik dus alsnog weer spekkoper.  

Geld speelt zeker een rol
Welke relatie heb ik met geld? Hoe vaak op een dag maak ik keuzes die gerelateerd zijn met geld? Op reis, en ik denk helemaal op een boot, kost elke stap die ik zet geld en is dus elke stap een budgettaire afweging. Aanleggen met de boot in de haven of niet? Nee, dan met de dinghy aan wal, kost vaak geld in bewoonde plekken. Paar wasjes doen; zo weer $20,- à $30,-. Internetten; soms gratis, meestal betalen voor een code of koffie bij de Starbucks. Klusmateriaal, eten, drinken; allemaal geld. En in de Bahamas en Amerika gemiddeld wel 50% duurder dan thuis. Dan moeten we nog diesel en benzine tanken, en de watertank vullen kost ook geld. Nou ja ik kan nog wel even doorgaan, maar wat mij vooral zwaar valt is dat bovenstaande. Bij alles continu een keuze moeten maken en beslissen of het wel of niet kan.
Voor deze reis had ik €6000,- gereserveerd en heb ik het geld dat ik opgespaard had van mijn lening bij de studiefinanciering in de aankoop van de boot gestoken. Daarnaast heb ik ook nog geld apart gezet voor thuiskomst. Genoeg om thuis zeker nog 4 maanden van te kunnen leven.
Nu zijn we zo’n dikke drie maanden verder en zitten we al zeker over de helft van ons budget heen. Dit is erg jammer, maar eerlijk gezegd kan ik me hier makkelijk over heen zetten, gezien ik dit al een beetje ingecalculeerd had. Na mijn eerdere reiservaring weet ik dat je altijd te weinig hebt en het altijd sneller gaat dan je plant en het lijkt mij ook een leuke uitdaging om onderweg weer geld te maken. Zo hebben we al best wat binnengehaald met charteren en heb ik ook een keer geld verdiend met een toplicht vervangen op een andere boot.
Begin maart werd ik echter goed ziek. Ik kreeg koorts en overal last. Ik had met mezelf afgesproken dat ik, gezien ik geen malaria-medicatie gebruik, geen risico neem en na twee dagen ziek zijn naar de dokter zou gaan. Ik wilde eigenlijk alleen een bloedtest, maar werd gelijk een dag opgenomen en moest allerlei tests ondergaan en er werden foto’s van mijn longen gemaakt om te kijken of ik geen tbc had. Kosten meer dan $2.400,-. De week daarna kreeg ik van GGZ centraal een bericht dat ze teveel loon hadden betaald, of ik €1.600,- terug wilde storten. Tuurlijk, geen enkel probleem. Dat had ik zelf natuurlijk moeten zien. In dezelfde adem kreeg ik bericht van de DUO (studiefinanciering), dat ik in 2013 teveel verdient heb en dat mijn lening met €3.600,- verhoogd wordt. Had ik natuurlijk ook al zelf moeten zien aankomen. Een paar dagen later had ik het fortuinlijke genoegen een mes zo’n 1.5 centimeter tussen mijn duim en wijsvinger te parkeren. Welke als gevolg 3 hechtingen had à la $400,-. Cash aftikken graag, dan zien we wel of de verzekering het uitbetaald!

Het gebroken woord
Wat ik ook voor mijn kiezen krijg is dat ik op veel gebieden mijn woord niet kan houden. Het ideaal wat ik had over zelfvoorzienend worden valt grotendeels in het niet. We gebruiken (wel aanzienlijk minder dan onze zeilbroeders) onze motor. Terwijl ik zei deze echt pas in noodsituaties te willen gebruiken. In de praktijk lukt dit niet. We hebben te maken met stromingen, en we willen soms ook gewoon ergens graag komen. Het steekt me dan dat ik niet zeg, nee we wachten tot de juiste wind, de juiste stroming of whatever. Nee ik kies er voor om te gaan en dan de motor te gebruiken. Er is dan geen noodgeval, maar we willen gewoon weg.
Ook gebruik ik stroom aan de wal om mijn laptop op te laden en leven we niet 100% van de stroom van de boot. Dit is wel iets waar ik weer naar streef nu de zonnepanelen weer werken.
We zijn ook aan de blikvoer gegaan. En we produceren gewoon een berg afval. Het lukt niet om boerderijen te vinden om daar de kost bij elkaar te werken. Het heeft simpelweg onze prioriteit niet.
Ook werken op WOOFF boerderijen doen we niet en past voorlopig niet in onze planning. En er gaat voorlopig ook geen biogassysteem aan boord komen.
Waar we nog wel aan werken is een regenwateropvangsysteem en dat is mooi. Ook hebben we het weer opgepakt om het afval te scheiden. Al dit leert mij dat ik bescheidener wil zijn in grote plannen en het klein probeer te houden. Kleine stapjes maken en herkennen behoort dan ook tot een van de kerneigenschappen van een echte spekkoper! Natuurlijk.

Alle bovenstaande begonnen met kleine dingetjes, die er in eerste instantie gewoon bij hoorde. Maar toch zo langzamerhand, begon het steeds meer te knagen en merkte ik uiteindelijk dat ik erg veel moeite had met ete erkennen dat dingen op reis ook gewoon niet leuk mogen zijn. Ik denk dat het opkroppen van een boel dingen er ook deels toe heeft geleid dat ik ziek werd. Ook alle lichamelijke inspanningen braken me op. Ik had hierover mailcontact met mijn goede vriend Frank waar ik voor het eerst mijn angsten blootlegde. Hij reageerde met een liefdevolle en begripvolle mail. Het belangrijkste inzicht wat hij me meegaf was geschreven in het gedicht dat hij bijvoegde:
De herberg
Dit mens-zijn is een soort herberg

Elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,

een flits van inzicht komt

als een onverwachte gast.
Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij

zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt

die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.

Misschien komt hij de boel ontruimen

om plaats te maken voor extase…….
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,

ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns

en vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt 

de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd

om jou als raadgever te dienen.

Ik besloot om bovenstaande te delen met Jeroen, het moest er uit. Voor Jeroen bleek hetzelfde te gelden. Ook bij hem was de behoefte om te uiten gegroeid. Nu hebben we elke ochtend en elke avond een moment dat we onze gevoelens en belevingen delen met elkaar. Hierdoor komen we elke dag dichter bij elkaar en ontstaat er echte verbinding en vertrouwen. We hebben nu een enorm relaxte sfeer aan boord!

Dit verhaal dient een aantal doelen. Ten eerste dient het voor mij als een stap naar meer openheid naar de mensen die ik liefheb en het verdienen om te weten wat er in me omgaat. Ten tweede dient het om de cyclus te doorbreken van gesloten zijn en open te worden. Ten derde wil ik aan mezelf bewijzen dat ik er mag zijn en dat het oké is wat er in mij omgaat en dat ik sterk genoeg ben om afwijzing de baas te zijn.
Ten vierde dient het ervoor om dichter bij te komen bij de mensen die ik liefheb. Ik ga er van uit dat zij dit verhaal lezen. Ten vijfde hoop ik dat het jou ook inspireert om meer openheid te geven en vertrouwen in jezelf te hebben, want echte openheid en eerlijkheid hebben we mijns inziens nodig om dichter bij elkaar te komen.

Op naar het volgende avontuur! Lang leve de Spekkopers!

Een liefdevolle groet,

Simon

'Wel lef dat je dat doet!'

Het is lef hebben! Dat is een reactie die ik wel eens krijg als ik vertel wat ik gedaan heb en ga doen. Blind een boot kopen en daarmee een jaar over de wereldzeeën varen. Ik hoor dan dat er heel veel risico aan zit. Ik zeg namelijk mijn baan op en ga samen met een vriend die ik nog helemaal niet zo goed ken en we hebben niet zo veel geld.

Ik begrijp uit de reacties dat het in de ogen van velen een enorm risico lijkt, maar wat zijn nu echt de risico's die ik loop? Die vraag probeer ik mezelf zo vaak mogelijk te stellen. Vooral om te voorkomen dat ik, aan iets wat ik makkelijk had kunnen voorkomen, zal omkomen of ernstig in de nesten kom. De antwoorden zitten voor mij niet zo zeer in het opzeggen van mijn huis, mijn baan of dat ik tijdelijk uit het fysieke leven van mijn geliefden verdwijn.

Voor mij zitten de risico's vooral in mijn coping. Hoe ga ik om met de uitdaging om alles wat ik nu heb, het leuke en gelukkige leven, los te laten en te verruilen voor dat wat ik ga doen. Laatst zei de psychiater waar ik mee samenwerk; 'het is totale onthechting wat je gaat doen en dat is best een risico'. Daarnaast is het voor mij moeilijk om geen plan na de reis te hebben. Ik merk dat dit voor mij spanning oplevert. Hoe zal ik hier geestelijk mee om gaan?

Daarnaast kan er natuurlijk van alles gebeuren tijdens zo'n zeiltocht. Je kunt overboord slaan, de boot kan zinken, op de klippen varen, door haaien vermorzeld worden, overvallen worden door piraten. Ik moet eerlijk bekennen dat, nu ik dat zo op een rijtje zie, ik het best een romantisch tintje vind hebben.

Wanneer mensen om mij heen zeggen dat het best wel lef hebben is om deze keus te maken, vraag ik mij ook geregeld af waarom we dat niet vaker tegen elkaar zeggen? Waarom zeggen we nooit eens 'ga jij een huis kopen met geld geleend bij de bank? Dat is lef hebben!' of 'ben je zomaar in de auto gestapt en heb je tussen honderden anderen met 120 kilometer per uur gereden? Dat is lef hebben!' of 'Werk jij echt alleen maar voor je geld? Dat is lef hebben!' of 'ben je zwanger geworden en sta je aan de vooravond van de opvoeding van een nieuw mens? Dat is lef hebben!'

Oké, wat ik ga doen wijkt inderdaad af van wat we 'normaal' vinden en is zeker iets anders dan je zou verwachten. Het is ook zeker iets heel anders dan mijn liefhebbende ouders willen. En misschien is het ook zelfs wel echt lef hebben. Mijn vraag aan degenen die het 'lef hebben' vinden wat ik doe, is; wat moet je loslaten om het leven wat je hebt als avontuur te zien en voor alles lef te tonen? Lef hebben is in mijn ogen een deugd en het zou wel eens leuk zijn vaker te zeggen bij dingen die we als 'normaal' bestempelen; 'zo, dat is lef hebben!'

 

 

 

Verhalen Jeroen:

Keuze in Vrijheid

Tja, daar sta je dan. Simon wil geen oversteek maken. Hij laat mij de keuze om het wel te doen maar dan zonder hem. Ik waardeer enorm van Simon dat hij mij de vrijheid geeft om zelf mijn eigen keuze te maken. Er hebben zich al twee opstappers gemeld die wel mee willen. Met z’n drieën kan dat prima.

Alle opties liggen open. Het is nu helemaal aan mijzelf. Het geeft mij een enorm vrij gevoel. Ik besluit om goed na te denken over wat ik wil. Wat wil ik echt? Ik ga op zoek naar mijn drijfveren. Aan de hand van een vragenlijst van de training frisse-wind doe ik mijn onderzoek. Als rode draad komt daaruit dat ik energie krijg van het volgende:

Samen doen, in verbinding met anderen en de natuur, duidelijk doel voor ogen, concreet resultaat, iets toevoegen aan deze wereld.

Hoe past een oceaan oversteek hierin? Het is een concreet resultaat, je doet het samen met anderen, midden in de natuur. Maar wat is het doel? Wat voegt het toe? Op deze twee vragen kan ik geen bevredigend antwoord geven. Ik merk dat ik blijf hangen in het feit dat ik het altijd al heb gewild, mooie verhalen oplevert, stoer is. Maar dat past niet bij mijn drijfveren. Ik maak de vergelijking met de aankoop van mijn audi. Dat wilde ik ook altijd al. Geeft status, is mooi. Maar in de aanloop van deze reis heb ik besloten de audi te verkopen en het geld te gebruiken als reisgeld. Dat is voor mij een symbolische stap geweest. Afstand doen van luxe bezit en investeren in mijn persoonlijke ontwikkeling en datgene wat mij drijft.

Ook voor nu geldt, wat levert een oversteek mij op voor mijn persoonlijke ontwikkeling, wat voeg ik daarmee toe aan deze wereld. Ik ben vier weken niet in verbinding met mijn gezin, vrienden en familie. Wat levert dit op? Bovendien heb ik inmiddels ervaren dat langere tijd op zee zijn mij tegenvalt. Wat is het toch dat ik hier steeds weer aan voorbij ga? Ik weet nog goed dat ik samen met Koos de Driehoek Noordzee heb gevaren. Na afloop heb ik gezegd dat langer dan 24 uur op zee niets voor mij is. Toch ga ik iedere keer weer. In de aanloop van deze tocht heb ik ook veel boeken gelezen. Vooral die waar verteld wordt hoe gaaf het is om zolang van alles weg te zijn, de ultieme rust in je hoofd te ervaren. Voor mij geldt dat niet. Dat is mij de afgelopen maanden wel gebleken. Ik vindt het fijn om aan het einde van een mooie zeildag een rustige plek te zoeken om te genieten van de omgeving en dat te delen.

Toch voel ik mij ook bedroefd. Het loslaten van de overtuiging dat een oversteek mijn droom is. Wat zullen anderen daar van denken? Ben ik daardoor minder? Voor mij was het erg bevrijdend om hierover met Elly te spreken. Zij steunt mij in alle opzichten in mijn zoektocht. Zij is er van overtuigd dat welke beslissing ik ook neem dat dat goed is. Het feit dat ik met deze vraag bezig ben is voldoende. Dat gaat de goede dingen brengen. Het brengt mij dichter bij mijzelf en dat is goed. Het is fijn om zoveel vertrouwen te krijgen.

Dit alles overwegend besluit ik de oversteek niet te doen. Het voelt goed. Het geeft ook weer de ruimte om de komende tijd op zoek te gaan naar een wwoof boerderij om ervaring op te doen met duurzame manieren van samenleven. Met Simon onze gesprekken voort te zetten. Mij verder te ontwikkelen. Zonder nu al te hoeven weten waar dat toe gaat leiden. Onvoorwaardelijk geloof te hebben in de toekomst. Eén die echt bij mij past.

De spekkoper II

Zoals al eerder verteld zijn we onderweg gegaan naar onze nieuwe aanwinst, Spekkoper II in Guatemala. Op onze website kan je al onze avonturen vinden die wij tot nog toe onderweg beleefd hebben. Die zal ik hier niet herhalen. Wel dacht ik dat het voor jullie interessant zou zijn om wat meer over de boot te horen. Hoe die bevalt, waar we tegenaan lopen, welke aanpassingen we hebben gedaan en wat er nog op onze wensenlijst staat. 


Waarom Spekkoper II?

Allereerst vind ik het leuk om jullie deelgenoot te maken over hoe we aan de boot zijn gekomen. Waarom een boot in Guatemala kopen die je nog nooit hebt gezien? Dat liep als volgt. Een collega van mij had de boot van een oom waar ze vanaf moesten en of ik iemand zou weten die belangstelling zou hebben. Een opknappertje, die hen nu alleen maar geld kost. Het ging om een Koopmans Kustvaarder van 8,5 meter. Een mooie romp, zeewaardig, en een te overziene klus vanwege de lengte. Ik heb de boot vervolgens op mijn facebookpagina gezet, gratis af te halen!
Simon reageerde onmiddellijk. Dit was de kans waar hij op had gewacht. Voor niets een boot, veel werk en eigen tijd erin stoppen, een beetje geld en dan op reis. Een reeds lang gekoesterde wens van hem kon in vervulling gaan. Spekkoper I was een feit. Afijn, een paar dagen later verteld hij mij zijn plannen en na een kort beraad met het thuisfront heb ik mij aangemeld bij Simon die mij enthousiast verwelkomde om mee te gaan. 
Het weekend daarop was ik toevallig in de buurt van de boot en samen met een goede vriend ben ik gaan kijken. Dat viel een beetje tegen. Hij stond al 20 jaar op de kant en in die tijd is er geen onderhoud gepleegd. Dan weten jullie wel hoe zo'n boot eruit ziet. Vooral de romp met enkele flinke roestplekken en het afbladderen van de zinklaag op de romp baarde mij zorgen. Het zag eruit als een project voor een paar jaar, waar veel geld in zou moeten worden gestoken. Bovendien is 8,5 meter niet erg groot om met z'n tweeën een jaar op door te brengen. 
Jan, de vriend die mee was, zij later op de avond onder het eten: Ik heb al een andere boot gezien die perfect is voor jullie! De ipad erbij en inderdaad op een site van een jachtmakelaar staat een Jeanneau Selection 37. Hij is van een Nederlander en staat bij een Nederlandse makelaar te koop. Voor weinig. Het blijkt dat de boot in 2010 naar de Carieb is gevaren en daar vervolgens in de winters is gebruikt. De boot heeft alles aan boord voor een grote oversteek. Een windvaan, reddingsvlot, zonnepanelen, lifelines, alles. Logisch ook als je bedenkt dat de vorige eigenaar altijd met het vliegtuig naar zijn boot moest, dan kan je niet van alles meenemen. Bovendien is 37 voet een mooie lengte en is het een snelle en goede zeiler, daar hou ik dan weer van. Net een grote J24!
Die avond bel ik Simon als we terug rijden naar huis en ook hij is onmiddellijk geïnteresseerd. Vervolgens zijn we naar de makelaar gegaan en hebben de boot ongezien gekocht. Wel een risico, maar gezien de prijs niet onoverkoombaar. Wat ook een rol speelde was dat de boot is ingeschreven bij het kadaster, hetgeen betekent dat het eigendom via de notaris passeert. Dat gaf wel het vertrouwen dat de boot er echt lag en het met het eigendom wel goed zat. 
In april ben ik samen met Elly, mijn vrouw (die het allemaal goed vindt) naar Guatemala gevlogen om de boot te bekijken. Gelukkig geen tegenvallers! De advertentie was eerlijk opgesteld en er was al duidelijk aangegeven dat er een aantal zaken aandacht vroegen. Dit betrof met name de elektrische installatie. Dat was een puinhoop. Voor het overige troffen we een zeer complete boot aan met zelfs zeehengels, alle veiligheidsmiddelen een goed werkende motor. Het was duidelijk dat de boot de naam Spekkoper II (I was inmiddels al vergeven) waardig is.
Op 1 december zijn we dan voor een jaar vertrokken. Aangekomen op de boot treffen we haar goed onderhouden aan. De boot heeft een jaar lang bij Burnt Key Marina gelegen onder het toeziend oog van Maurits, de Nederlandse eigenaar van de haven. De boot is netjes schoon en droog gehouden.
De indeling van de boot is heerlijk! Simon en ik hebben elk een eigen ingang en een afgescheiden slaapplek. Dat is fijn als je een jaar samen vaart. Ook de kombuis en de navigatiehoek voldoen prima. In de kombuis beschikken we over een oven en twee pitten. Prima om ons eten te maken. 
De slaapplekken zijn voorzien van slingerzeiltjes, zodat je lekker kan liggen, ook al ga je schuin. Er is voldoende bergruimte en inmiddels heeft alles een vaste plek gekregen. Belangrijk om ook in het donker alles direct te kunnen  en vinden. 
De natte cel met wc en wasbak is centraal in de boot gelegen, zodat je ook met zeegang deze ruimte goed kunt gebruiken. De zitruimte in de kajuit is groot, je kan er gemakkelijk met z’n zessen eten en verblijven. 
De motor van de boot voldoet. Ook al heeft hij niet veel vermogen. Het is voldoende om dat wat we zeilend niet kunnen, zoals een hele nauwe doorgang tegen de wind in varen of onze aankomsttijd iets te vervroegen als de wind wegvalt en we met daglicht aan moeten komen ivm het vinden van de route tussen de zandbanken en riffen. Wel heeft de klapschroef moeite met uitvouwen, maar dat zal wel wennen zijn.
Na een eerste nacht aan boord te hebben geslapen zijn we druk in de weer met het vaarklaar maken van de Spekkkoper II. Hierover is uitgebreid verslag gedaan op onze blog en vlog op onze website.
Nu zijn we inmiddels ruim 3 maanden onderweg en zijn van Guatemala via Honduras, Belize, Mexico, Cuba, Florida naar de Bahamas gevaren. Een goede test van de boot. Hieronder zal ik ingaan op de ervaringen die wij hebben opgedaan.

Klussen

We zijn begonnen met de boot ons eigen maken, alles eruit, inventariseren, schoon maken en alles op de dan voor ons meest logische plek weer terug leggen. Van de zeilmaker De Vries Maritiem uit Lemmer en Shoppagina hebben we nieuwe zeilen gekregen. Dat was wel een uitkomst. Er zitten wel zeilen bij, maar die hebben al wat jaartjes achter de rug. Het was wel spannend om ze er voor de eerste keer op te zetten. Tegenover de haven zit Tom met zijn zeilmakerij. Aan hem hadden we gevraagd om de maten te nemen. Deze kregen we in inches en voeten. Dat betekende alles omrekenen, vergelijken met ORC meetbrieven van zusterschepen en vervolgens hopen dat alles goed is gegaan. Gelukkig passen de zeilen perfect. Ons eerste rondje zeilen was dan ook euforisch!
Met de zeilen in orde, de boot ingericht en de motor die het doet zijn we naar Rio Dulce gevaren. Een plaatsje in Guatemala waar het meeste wel te verkrijgen is. Er verblijven hier veel lange afstandszeilers die er onderhoud plegen. Terwijl we daar voor anker liggen (lowbudget, je weet wel) hebben we ons vervolgens gestort op de elektrische installatie. De meeste bedrading hebben we eruit getrokken en we kwamen enkele doorgebrande kabels tegen. Vervolgens hebben we een basic installatie aangelegd, waarmee we licht binnen hadden, een toplicht en de mogelijkheid om onze telefoon, tablet en pc op te laden. Bovendien hebben we het log en de dieptemeter weer aangesloten. Voor de verlichting maken we gebruik van LED verlichting. Dat scheelt een hoop stroom. Ook het toplicht is een ledlamp die maar 0,3 ampère verbruikt ipv de 2 ampère voor een gloeilamp. Dat kwam extra goed uit toen bleek dat de toplichtkabel niet meer te vinden was boven in de mast. We konden nu gebruik maken van de dunne bedrading voor de windmeter die het toch niet meer deed. Ook was een nieuwe accu nodig, aangezien er geen lichtaccu aan boord was.
Helaas is er ook nogal wat apparatuur dat het niet meer doet. De marifoon krijgen we niet aan de praat, maar gelukkig hebben we een handheld meegenomen. De rest is afgekoppeld en de bedrading verwijderd. Niets wat we echt nodig hebben en we willen alles via de zonnepanelen van stroom voorzien dus is alleen de basis aangesloten.
Hier zijn we een week druk mee geweest. De boot was daarmee klaar voor haar eerste trip. Deze hebben we gemaakt dan Guatemala naar Honduras. Alles werkte prima en de boot zeilt als een kanon.
Onderweg kom je natuurlijk van allerlei klussen tegen. De doorvoer van de mast waterdicht maken, lieren smeren, filters motor vervangen, poetsen, lijnen splitsen en betakelen, allerlei klussen die we allemaal wel kennen om de boot in orde te maken en te houden.
De eerstvolgende grote klus hebben we geklaard in Marathon Florida. Een haven met heel veel boten, spullen en internet om de volgende stap te maken. Tijdens het zeilen met veel wind komt er heel wat water over dek. en je raad het al, dat vindt ook zijn weg naar binnen. Dat ben je al gauw zat. Zit je buiten in de nattigheid, kom je binnen van je shift en dan is je slaapplek ook nog nat. Daar hebben we wat aan gedaan! We hebben alle boutjes waar de ramen mee vast zitten verwijderd en vernieuwd waar nodig, het voorluik opnieuw geplaatst, de mastdoorvoer waterdicht gemaakt en nog wat andere doorvoeren die niet waterdicht bleken. De eerste forse regenbui was een mooie test en de klus was niet voor niets gedaan!
Wat ik desondanks erg mis in de boot is een goede bilge. Ook in de testen van het blad Zeilen, die overigens onze vlogs plaatst, een belangrijk punt bij het beoordelen van boten. Ik snap dat nu wel. Het is namelijk niet te voorkomen op zee bij overkomend vast water de boot helemaal droog te houden. Ook niet na al het geklus. Op de Spekkoper II betekent het dan al gauw dat het water over de vlonders loopt. Dat gebeurt al met een paar liter water binnen. 
De andere grote klus was het verwijderen van het vinyl van de wanden. Jullie kennen dat vast wel bij oudere boten. Vinyl waarvan de lijmlaag los laat er in flappen bij hangt. Dat was ons al enige tijd een doorn in het oog. We hebben dan ook alles eruit getrokken, de polyester huid met een staalborstel schoon gemaakt, en geverfd. Dat was een flinke klus. Geen pretje om in een afgesloten boot (het regende helaas) in de stofwolken te zitten en daarna in de verfdampen. Maar we hebben het geklaard en de boot ziet er nu een heel stuk beter uit.
De derde klusweek hebben we op dit moment in Nassau, Bahamas. We hebben problemen om de accu vol te houden. Het lijkt erop dat de zonnepanelen weinig tot geen stroom leveren aan de accu. In eerste instantie dachten we dat het de accu zelf zou zijn, maar volgens de accuspecialist hier is die prima in orde. Op dit moment hebben we de lader er tussenuit gehaald en de zonnepanelen rechtstreeks aangesloten op de accu. We verbruiken meer dan genoeg, dus van overladen is voorlopig geen sprake. Duimen dat dit de oplossing is voor ons probleem. Een nieuwe lader is hier op het eiland niet te verkrijgen. Dat gaat wel 10 tot 15 werkdagen duren en dat is te lang voor ons.
De andere klus is het vinden van een resterende waterlek. We verdenken de watertank hiervan en hebben deze eruit gehaald, nagekeken, alle slangen naar de kranen vervangen en weer geïnstalleerd. Daarbij hebben we meteen de 200 liter waterzak kunnen installeren die we van Zeilschool de Randmeren hebben meegekregen. Er bleek een scheurtje in de verbindingsslang te zitten tussen de twee waterzakken. Dat is dus ook weer mooi verholpen!
Het lastigste aan het klussen is dat veel moeilijk verkrijgbaar is. Bovendien duurt het even voordat je de weg kent, weet waar je moet zijn, en vervolgens alles lopend moet doen. Wel leuk om zo de plekken die wij bezoeken beter te leren kennen, maar het kost allemaal veel tijd. Ik zit dan ook wel eens verlekkerd op de Nederlandse shoppagina’s te kijken voor de prijzen en bedenk dan dat het een half uur rijden zou zijn om het even op te halen. We zijn wel verwend in Nederland!

Varen

Tussen de klusweken door blijft er gelukkig meer dan genoeg tijd over om heerlijk te zeilen. Het is hier fantastisch water, zwembadblauw, met mooie wind en geweldige ankerplekken.
Voor onze navigatie gebruiken we de app van Navionics op onze telefoon en tablet. Dit werkt erg goed, maar je moet wel je ogen openhouden. Er zijn hier veel riffen en ondiepten die niet goed zijn aangegeven, maar  die je prima kan zien als de zon in het water schijnt. En gelukkig schijnt de zon hier nogal eens. Dat betekent dus dat de langere oversteken die je niet binnen 10 uur kan halen je ’s avonds vertrekt, zodat je ’s ochtends aankomt op je bestemming. Overigens fantastische nachten met heel, heel veel sterren.
Maar ook hier is het winter. En dat betekent dat er regelmatig lage drukgebieden overkomen die ze hier Northerlies noemen. Ze komen namelijk uit het noorden en zakken dan af. Inmiddels hebben we wel geleerd dat als we het zien lichten van het onweer in het noorden je beter niet het water op kan gaan. Ze kondigen hun komst aan door een ruimende wind van oost naar zuid en draaien dan via het westen, noorden weer terug naar het oosten. We hebben er inmiddels genoeg meegemaakt en wachten ze nu af voordat we vertrekken.
De Spekkoper II is een uitstekende zeiler. In 1986 is dit type boot gebruikt voor de zeilende tour de france. Ze gebruiken daar een eenheidsklasse voor die per jaar varieert. Het is dus een boot om mee te racen. De boot is dan ook licht, 4 ton voor een 37 voeter, steekt 1,90 en vaart hoog en hard. Aangezien wij de motor zo min mogelijk gebruiken is dat erg plezierig. Je kan prima een ankerbaai inzeilen, een smal stuk opkruisen en zelfs een haven in- en uitzeilen. Je kan je zelfs van lagerwal weer vrij zeilen nadat je bent vastgelopen hebben we uit eigen ervaring ondervonden.
Laatst zagen we de grote verschillen met de traditionele langkielers in de praktijk. We vertrokken uit La Havana in Cuba. De wind was oost en onze bestemming ook. Dat betekende  dus opkruisen over een afstand van 70 mijl naar Varadero. We vertrokken gelijk met de typische langkieler voor lange afstandzeilers van Jack. Tactiek was om ver naar buiten te varen en daar de Golfstroom en een windshift op te pikken en een slag naar onze bestemming te maken. Toen wij aan de wind voeren zagen we dat Jack zeker 20 graden lager voer dan wij. Na circa 7 uur ging hij overstag. Wij voeren nog zeker 2 uur langer door voordat wij overstag gingen. Jack eindigde na deze slag en 14 uur varen 10 mijl verder dan waar wij startten. Wij eindigden op onze bestemming na 18 uur varen, 70 mijl hogerop. Jack is teruggegaan naar de La Havana en wachtte daar nog vijf dagen op gunstige wind. 
Het nadeel van de Spekkoper II is dat we onbeschermd voor buiswater en zon in de kuip zitten. We hebben geen sprayhood of bimini. Bovendien moet de Spekkoper II actief gestuurd worden. De stuurautomaat heeft er grote moeite mee om de boot op ruimere koersen te sturen. Dat betekent al gauw dat je het overgrote deel van je shift van drie uur zit te sturen. Dat is natuurlijk erg gaaf, maar na drie uur ben je wel blij als de aflossing komt en je je bedje op kan zoeken. Helaas is de pendulum (dat ding onder water) van de windvaan afgebroken tijdens een van de Northerlies die we tegenkwamen tussen Mexico en Cuba. Hij hield de boot in ieder geval aan de wind en halve wind de boot op koers. Een nieuwe vinden of maken is vooralsnog een probleem. Gelukkig heb ik een broer die goed is met hout en epoxy die het voor ons gaat fixen. Helaas moeten we wel wachten totdat vrienden van Simon aan boord komen eind april. 


De volgende keer zal ik jullie meenemen in onze dagindeling. Wat doe je zo al als je op reis bent naast varen en klussen? Een verhaal over boodschappen doen, schoonmaken, plannen maken, plannen aanpassen, andere culturen ontmoeten.
Jullie een een heel plezierig vaarseizoen gewenst!

Met zeilersgroet, Jeroen